Is mijn seks fout?

Voor jou

Er is geen consensus over wat normale seks is. Psychiaters, seksuologen, religieuzen, spirituelen, mensen zijn het niet eens. De DSM 5 classificeert wat psychiaters pathologische seks noemen, maar de DSM 5 is zelfs onder psychiaters controversieel. En de meningen fluctueren in de tijd. Pas in 1973 werd homoseksualiteit niet meer als psychiatrische ziekte bestempeld.

En dan seksuele fantasieen, tegenwoordig wel geaccepteerd als universele ervaring. Freud zag ze nog als het gevolg van seksuele onbevredigheid. Er zijn echter nog altijd psychotherapeuten die sommige fantasieen tot de psychopathologie rekenen. Zo wordt de fantasie over seksuele onderwerping gezien als een symptoom van masochisme. Daarnaast zijn zij de mening toegedaan dat seksuele fantasieen nooit in de praktijk gebracht mogen worden, omdat ze leiden tot pathologisch, antisociaal of gewelddadig gedrag. Daar is echter geen wetenschappelijk bewijs voor, zoals dat er is wel is voor dat misbruik van middelen kan leiden tot verslaving.

Door onze geboorte als mens vergaten we ons een-zijn met de universele liefde. En in de maatschappij zien we primair de onbewuste behoefte om weer een te worden tussen mannen en vrouwen op alle niveaus en zowel op liefdevolle als op ongezonde wijze afgespeeld worden.

Zijn onze seksuele fantasieen normaal?

Onze seksuele fantasieen en behoeften zijn niet ziek, noch fout, maar ook niet willekeurig. Ze reflecteren onbewuste pogingen om kind-pijn te helen. Door onze fantasieen en behoeften te leren begrijpen en wijs te gebruiken, kunnen we een gezond en bevredigend seksleven bewerkstelligen, naast dat we helen en groeien als mens.

Het doel is het in overeenstemming brengen van onze seksuele fantasieen en behoeften met ons seksuele gedrag en daardoor authentiek te worden. Dan kunnen we afgewezen en onderdrukte facetten van onszelf terugvinden en integreren in wie we zijn, wat cruciaal is voor onze gezondheid. In plaats van de maatschappelijke normen en waarden de baas te laten zijn over ons, zullen wij onze normen en waarden en bijbehorende verplichtingen scheppen op basis van zelfkennis en eigenliefde.

Met het omarmen van onze seksuele truth verliezen we onze schaamte en schuldgevoel en winnen we aan eigenliefde. We eren onze seksuele fantasieen en behoeften en ontkennen niet meer de donkere en moeilijke kanten daarvan.

Seks wordt het foute als we herhaaldelijk blijven kiezen voor seks in de hoop dat iedere nieuwe ervaring onze pijn, onze angst, ons verdriet of onze boosheid doet vergeten of oplossen. Tijdens de excitement van seks produceert ons lichaam krachtige hormonen die die gevoelens tijdelijk overschaduwen en ons overspoelen met gevoelens van genot. Maar in deze excitement zijn we niet werkelijk in peace, noch gelukkig. Na de extase blijven we achter met nog meer leegte en schaamte en een grotere craving om daaraan te ontsnappen. We verzanden in een vicieuze cirkel van grenzeloze lust, danwel romantische obsessie. Om aan die vicieuze cirkel te ontsnappen, zullen we een andere weg moeten kiezen: de weg van de liefde, van liefde voor onszelf en voor liefde voor de persoon met wie we de liefde bedrijven.

Ieder dwangmatig gedrag heeft een gezonde intentie. Rituelen worden uitgevoerd om negatieve gevoelens op te lossen, maar de anarchie van compulsieve lust leidt tot betekenisloze of roekeloze seks. Door de truth van onse seksualiteit te begrijpen, kunnen we onze energie gaan inzetten om te helen. Compulsieve lust roept egoistisch gedrag en zelfhaat op; seks uit liefde leidt daarentegen tot compassie en eigenliefde, tot seks zonder trauma.

De helende kracht van rouwen is ongekend. Als dat proces volledig wordt omarmd, dan stroomt de rivier zijn stroom en wordt er een nieuw leven geboren. De moeilijkste dagen van ons leven hebben de potentie om oude trauma’s wakker te maken, maar de impact van die trauma’s wordt kleiner. Uiteindelijk wordt de pijn iets van het verleden en kan een nieuw en beter leven gebouwd worden. Hier is moed voor nodig. Heb jij moed?

Referentie:

– Stanley Siegel, Psychology Tomorrow Magazine

 

 

Hoe verlichting kan leiden naar werkelijke wetenschap

Als psychiater ben ik gegrepen door het lijden van mijn patiënten; als mens ben ik gegrepen door het lijden van de wereld. Het is mijn droom, en niet alleen de mijne, om patienten te genezen en dat de wereld een paradijs van welzijn wordt.

De exponentiële toename van wetenschappelijke kennis lijkt die droom echter niet dichterbij te brengen. Veel mensen besteden veel tijd en veel geld, te veel geld, aan het verminderen van het lijden. Maatschappelijk gezien wordt nu in de eerste plaats gepraat over bezuinigingen.

Als het geld op is en de wetenschap het antwoord niet heeft, wat gaat mijn droom dan wel dichterbij brengen? Ik geloof in de waarde van de kruisbestuiving tussen de wetenschap en universele wijsheid. Wetenschappelijke kennis zonder wijsheid is willekeurig en kan juist de verkeerde kant opwijzen.

De werelden van de wetenschap en van de wijzen kenmerken zich door vooroordelen over de ander. Al is er een toenemende wetenschappelijke interesse voor mindfulness, verdergaande spirituele beoefening wordt door wetenschappers weggezet in de alternatieve hoek. De wetenschap wordt versimplificeerd tot ongenuanceerde kwantumfycisa als wetenschappelijk bewijs voor spiritualiteit. En wetenschappelijk kennis zonder wijsheid is willekeurig en in potentie gevaarlijk.

Echter, wetenschappelijke kennis, die werkelijk van waarde is, begint volgens mij met behulp van een wetenschappersbrein dat getraind is in meditatie. Door meditatie wordt de waarneming van de onderzoeker minder verstoord door de persoon van de onderzoeker zelf, waardoor deze helderder de realiteit kan waarnemen zoals deze is. De werkelijkheid wordt namelijk niet denkend in het brein gevonden, maar juist met behulp van een brein in rust in het universum. Een brein in “rust” is bij niet-mediterenden juist heel actief: het rumineert onophoudelijk over “ik”, we identificeren ons daarmee en dat kleurt onze waarneming. Gekleurde wetenschappelijke kennis is minder waar.

Door meditatie ervaart de mens hoeveel energie het hem kost als hij door externe omstandigheden uit balans wordt gehaald en om de harmonie te herstellen. Met meditatie (her)vindt hij zijn natuurlijke staat van homeostase sneller. De energie die overblijft, maakt licht en er komt ruimte om anderen te helpen.

Het is wenselijk als wetenschappers ook getraind zouden worden in meditatie. Volgens Shinzen Young is de volgende Buddha een team van verlichte neurowetenschappers: wie komt in mijn team?

Literatuur: Jeff Warren, Psychology Tomorrow magazine

Tai Chi

Tai Chi bestaat uit lichamelijke beweging met een meditatief karakter en wordt daarom ook wel “moving meditation” of “martial yoga” genoemd. Het effect van Tai Chi wordt krachtiger als de beoefening plaatsvindt in de buitenlicht en in stadsparken duiken steeds vaker groepen beoefenaars op. Door Qigong in de beoefening op te nemen, worden door beweging ook ademhalingsoefeningen gedaan. Naast de vanzelfsprekende lichamelijke voordelen, leidt Tai Chi ook tot meer innerlijke rust, meer harmonie tussen lichaam en geest en een grotere mentale helderheid. Vanwege de low-impact aerobe oefening is Tai Chi in de basis geschikt voor alle leeftijden en ook bij mindere gezondheid. Door de verschillende stijlen kan iedereen een fysiek zwaardere, danwel een meer meditatieve variant kiezen die het beste bij hem past. Ik verwacht dat Tai Chi dan juist ook van toegevoegde waarde kan zijn bij de behandeling van, het bevorderen van de gezondheid van en het optimaliseren van het welzijn van psychiatrische patienten, bijvoorbeeld patienten met ADHD. Wie leert mij Tai Chi?