Ik ben Charlie

Wij huilen om Charlie Hebro. Wij zijn onverwacht aangevallen en gewond geraakt en boos… niet boos, maar woedend! En wij groeperen ons met onze woedend om deze nog groter te laten zijn dan de woede van de terroristen…

Wat gebeurd is, gaat over alle grenzen heen: een grens die duidelijk gesteld moet worden en waarop rechtvaardigheid dient te volgen. Maar het moeilijke is: in liefde…, niet uit woede. En daar ligt ons werk. Net als de terroristen zijn wij ook woedend, maar als wij het beter willen doen dan de terroristen zullen wij onze liefde groter moeten laten zijn dan onze pijn.

Ik had nog nooit van Charlie Hebro gehoord. Satire is ook niet my way. Ik vind dat de vrijheid van meningsuiting voorwaardelijk moet plaatsvinden binnen liefdevolle relaties. Vrijheid van meningsuiting vanuit pijn veroorzaakt ook pijn in de luisteraar en daardoor tot separatie in plaats van verbinding. Een liefdevolle relatie en satire sluiten elkaar niet uit en kan functioneel zijn, maar als de luisteraar al in pijn is, kan de satire woede luxeren. Bij twijfel, kies voor vriendelijkheid: dat kun jij altijd. Laat het duidelijk zijn dat het acteren vanuit woede altijd afgekeurd wordt door mij. Dit gaat inderdaad niet over de islam. Dit gaat over mensen wiens pijn groter is dan liefde door collectieve wanen.

Ik huil ook… ik huil ook om de geexecuteerde agent, die zijn werk deed, maar nu aan zijn gezin is ontnomen, ik huil ook om alle moslims, die vredelievend zijn, ik huil ook om alle niet-moslims die terroristen zijn en ik huil om de toegenomen haat in het algemeen.

En ik vind troost, omdat op zulke momenten zichtbaar wordt dat liefde veel prevalenter is op de wereld dan haat. Als wij verslagen worden door tragedies kunnen wij ons hart troosten door onze aandacht te richten op de helpers.

Een tragedie als deze laat mij terugkeren naar mijzelf. Ik kan de wereld niet beter maken, maar ik kan wel mezelf beter maken. Wanneer heb ik vandaag zelf gekozen voor boosheid? Wanneer heb ik vandaag zelf gekozen voor liefde? Ik buig mijn hoofd, omdat ook ik niet vrij ben van pijn, van boosheid, van aanvallen… Mijn intentie is om als eerbetoon aan de journalisten van Charlie Hebro vandaag de liefde in mij te laten winnen… doe jij mee?:)